Ik gebruik AI* muziek omdat het mijn creativiteit versterkt en versnelt.
Mijn hart stroomt over van woorden, verhalen en levenslessen.
AI* fungeert als mijn instrument, mijn muzikale partner die deze innerlijke wereld direct omzet in hoorbare melodieën.
Zie het als een elektrische fiets: ik trap zelf, ik bepaal de richting, en de technologie geeft me een zetje om mijn bestemming te bereiken.
(*) Ik noem dit ‘Augmented Imagination’.
Het stelt mij in staat om mijn menselijke gevoel en pure intentie te delen met de wereld.
Mijn focus ligt volledig op de trilling en de verbinding.
Zodra de klanken jouw hart raken en resoneren met jouw ziel, vieren we het succes van deze prachtige samenwerking tussen menselijke bezieling en digitale magie.
=====
I use AI* music because it amplifies and accelerates my creativity.
My heart overflows with words, stories, and life lessons.
AI* acts as my instrument, my musical partner translating this inner world directly into audible melodies.
View it as an electric bicycle: I pedal, I choose the direction, and the technology provides the momentum to reach my destination.
(*) I call this ‘Augmented Imagination.’
It enables me to share my human emotion and pure intention with the world.
My focus rests entirely on vibration and connection.
As soon as the sounds touch your heart and resonate with your soul, we celebrate the success of this beautiful collaboration between human inspiration and digital magic.
This piece explores the beautiful weight of being human.
It celebrates the heavy coat on the back, the solid earth beneath the heels, and the sweet rhythm of a nervous system finding its home.
We live in a time of rapid digital expansion, where Augmented Imagination allows us to translate inner knowing into sound (almost) instantly.
This track is an invitation to occupy the body fully.
To feel the ribcage hold the weight and the feet claim the space.
Innovation meets instinct here. We use the tools of today to remember the wisdom of the soil.
Special appreciation flows to @m3ksmith for the spark of inspiration: “Stop, Drop and go within”, aka: pause, descend, and inhabit the self.
Anchor down. Let the roots go low so the spirit rises high. 🌿⚡️
Wat gebeurt er als een IT-innovator naar het leven kijkt alsof het code is?
Dan verandert een “systeemfout” direct in cruciale data voor een upgrade.
Graag introduceer ik “De Glitch is Goud”, een track geboren uit een heldere intentie: autonomie vieren en imperfectie volledig omarmen.
Dit nummer keert de “kapotte jas” bewust binnenstebuiten.
De naden, de barsten en de glitches zijn zichtbaar als eretekens van authenticiteit en constructie.
Dit lied kiest radicaal voor herprogrammering.
Het ritme is strak, de boodschap helder: neem de regie, benut de data van je verleden en upgrade je realiteit.
Het is een energieke oproep aan de luisteraar om eigenaarschap te claimen en de dansvloer te gebruiken als testomgeving voor vernieuwing.
Soms proberen we de rafelranden van ons leven te verbergen. Maar wat als die “foutmelding” eigenlijk essentiële data is voor je volgende stap?
Dit nummer draait het script om. Het gaat over je jas binnenstebuiten dragen; de naden zichtbaar maken en beseffen dat juist die echtheid je kracht is.
Elke hapering is een poort. Elke pauze is een systeem-reset.
Wanneer we stoppen met het verbergen van het proces, wordt de connectie op de dansvloer pas echt. De input is compleet. De upgrade is live.
Zet ‘m hard. Omarm je haperingen. De glitch is goud. 📀⚡️
We live in an era where pixels can mimic skin and shadows can wear borrowed faces. But there is a quiet, unshakeable law in nature: only what has roots can truly grow.
This track is an observation of that digital winter. It explores the coldness of artificiality; the attempt to build a life on copied frames and hollow imitation. It is a sonic journey through the static of envy, acknowledging that while illusions may spread fast, they hold no heat.
I wrote this piece to clear the air. To affirm that autonomy is the only true ground to stand on. We can step back and let gravity do its work. We don’t need to fight the hollow echo; we simply need to continue speaking with our own authentic voice.
Let the static fade. Let the consequences fall where they belong. Real skin breathes.
Basement air stays stale and thick
Blue light bathes the clicking stick
Envy wears a heavy coat
Grasping at a stranger’s throat
You take a face, you take a name
Modeling the stolen frame
Wet palms grease the plastic mouse
Building lies inside the house
Synthesis completes the crime
Stealing intimacy, stealing time
A puppet dance, a twisted art
Tearing living things apart
Oh, hollow hero, low and slow
Ay, watch the fake scenarios grow
Ee, feed the greed, the creepy show
Ow, karma strikes a heavy blow
You clone the skin, you mock the bone
But inside, you remain alone
Office lights reveal the stain
Whispers circulate the pain
Images traverse the cloud
Laughter gets a little loud
A career dissolves in pixel grain
Washing down the sewer drain
Deepfake scandal, viral spread
Killing futures, spreading lead
Oh, hollow hero, low and slow
Ay, watch the fake scenarios grow
Ee, feed the greed, the creepy show
Ow, karma strikes a heavy blow
You clone the skin, you mock the bone
But inside, you remain alone
Mental winter, freezing deep
Shadows haunting every sleep
The ledge appears, the drop looks steep
Promises are hard to keep
Shame becomes a leaden vest
Crushing breath within the chest
A life hangs on a fiber thread
Wishing for a quiet bed
Oh, hollow hero, low and slow
Ay, watch the fake scenarios grow
Ee, feed the greed, the creepy show
Ow, karma strikes a heavy blow
You clone the skin, you mock the bone
But inside, you remain alone
Gavel strikes the wooden block
Justice turns the metal lock
Handcuffs click a silver rhyme
Serving out the borrowed time
Files deleted, servers crash
Paying out the settlement cash
Felony stamped on the brow
Reality arrives right now
Jealousy is green and small
A mirror on the bathroom wall
Reflecting only what you lack
A stabbing knife in someone’s back
You want the power, want the heat
But end up broken at their feet
Oh, hollow hero, low and slow
Ay, watch the fake scenarios grow
Ee, feed the greed, the creepy show
Ow, karma strikes a heavy blow
You clone the skin, you mock the bone
But inside, you remain alone
Real skin breathes.
Real hearts beat.
The screen is cold.
“The Chairman’s Text” is more than a track; it’s an anthem for the moment you decide to stop auditing someone else’s chaos and start investing in your own peace.
Drawing from my background in IT and innovation, I learned that you cannot fix a system that refuses to update. Sometimes, the most respectful thing you can do is step back and allow others the dignity of their own cause and effect.
The lyrics speak of escaping the “glass coffin” of obligation. The beat is the sound of walking away from the noise and into your own clarity.
Ride high. Lay low. Stay fast.
Your energy is your own currency. Spend it on creation, not conflict.
The Chairman stands, Mikail calls the roll
A silk tie tightens, squeezing out the soul
This boardroom feels like a coffin made of glass
I watch the minutes, praying they might pass
My pocket buzzes against a restless thigh
Your letters glowing, promising the sky.
A taxi waits, the meter starts to run
I leave the ledger, chase the setting sun
The budget bleeds, let the numbers fall
I answer only to your midnight call.
Oh, ride high, lay low, stay fast
Make the heavy breathing last
Say aye, say ow, say yes
To the beauty of this mess
Slide the lock, kick off the shoe
Burn the suit to be with you.
The pub smells sweet like sawdust and old gin
A shadow corner where the games begin
We clink the glass, the amber fire flows
Forget the wife, she reaps just what she sows
She keeps her secrets, plays her wicked part
But here and now, you occupy my heart.
Oh, ride high, lay low, stay fast
Make the heavy breathing last
Say aye, say ow, say yes
To the beauty of this mess
Slide the lock, kick off the shoe
Burn the suit to be with you.
The sheets are cool, the radiator hums
My pulse is beating like a thousand drums
Your hair spills over, golden on the pillow
We bend and sway just like a weeping willow
The city screams outside the window pane
inside we drown the thunder and the rain.
Oh, ride high, lay low, stay fast
Make the heavy breathing last
Say aye, say ow, say yes
To the beauty of this mess
Slide the lock, kick off the shoe
Burn the suit to be with you.
The morning comes, a thief in grey and white
We stole the glory from the dead of night
My shirt is wrinkled, evidence is clear
But in this moment, paradise is here
The meeting starts at nine, the cycle turns
But on my skin, your fingerprints still burn.
Flesh on flesh, the only honest law
The wildest freedom that I ever saw
Let Mikail shout, let the empire shake
We take the pleasure that we choose to take.
Oh, ride high, lay low, stay fast
Make the heavy breathing last
Say aye, say ow, say yes
To the beauty of this mess
Slide the lock, kick off the shoe
Burn the suit to be with you.
“Een scherpe kritiek op een persoon die zonder toestemming een deepfake maakt om de carrière en geestelijke gezondheid van een rivaal te ruïneren, wat uiteindelijk leidt tot juridische consequenties voor de dader.”
Vanuit mijn achtergrond in IT en innovatie kijk ik fascinerend naar de logica van oorzaak en gevolg. In de digitale wereld is alles kopieerbaar; beelden, geluiden, gezichten.
Maar in de echte wereld is authenticiteit niet te simuleren. Deze track is ontstaan vanuit die observatie. Het beschrijft het fenomeen van de “plastic held”: de poging om via digitale manipulatie invloed uit te oefenen, terwijl de eigen realiteit stilstaat. Het is een muzikale vertaling van autonomie.
Het laat zien dat wie bouwt op illusie, uiteindelijk struikelt over de waarheid. Bij Ynomrah kiezen we voor vooruitgang en het investeren van levenskracht in wat écht is. Dit nummer is er om de lucht te klaren en de focus terug te brengen naar je eigen fundament. De wet is geduldig. De beat is hard.
Lyrics 👇
Blauw licht.
Klamme hand.
Jij tikt.
Jij steelt.
Koning op je krakende troon
Jij bouwt een vrouw van code en hoon
Mijn glimlach, geplakt op vreemd terrein
Jij zoekt genot in digitaal venijn
Pixel voor pixel, huid van glas
Jij wilde dat jij, dit plaatje was.
Afgunst vreet je maagwand kaal
Jij schrijft hier een vuil verhaal
Alles wat jij mist, bezit ik wel
Dus jij sleurt mij in jouw hel.
Oh, plastic held, in je binaire cel!
Kloon mijn lijf, speel je spel!
Jouw leugen reist, jouw leugen raakt
Maar kijk hoe de wet, jouw ego kraakt!
Ja, kijk naar mij, en zie de pijn
Jij blijft voor altijd, miezerig klein.
De baas belt op, de toon is koel
Mijn bureau is leeg, een lege stoel
Collega’s wijzen, fluisteren zacht
Over beelden die jij hebt bedacht
Mijn naam besmeurd door jouw verlangen
Ik zie hoe zij de leugens vangen.
Oh, plastic held, in je binaire cel!
Kloon mijn lijf, speel je spel!
Jouw leugen reist, jouw leugen raakt
Maar kijk hoe de wet, jouw ego kraakt!
Ja, kijk naar mij, en zie de pijn
Jij blijft voor altijd, miezerig klein.
Thuis is het stil, de muren komen
Ik zie de afgrond in mijn dromen
Water stijgt tot aan de lip
Ik verlies op de realiteit mijn grip
Jij lacht misschien achter je raam
Maar bloed kleeft nu aan jouw naam.
Oh, plastic held, in je binaire cel!
Kloon mijn lijf, speel je spel!
Jouw leugen reist, jouw leugen raakt
Maar kijk hoe de wet, jouw ego kraakt!
Ja, kijk naar mij, en zie de pijn
Jij blijft voor altijd, miezerig klein.
IP-adres, een digitaal spoor
Justitia klopt, zij hebben je door
Handboeien klikken, staal op pols
Einde van je zielige wals.
Elke pixel telt.
Elke traan weegt zwaar.
De rechter spreekt.
Jij bent de sigaar.
Celblok open.
Deur in het slot.
Eenzaamheid wordt jouw enige lot.
Oh, plastic held, in je echte cel!
Verloor je strijd, verloor je spel!
De waarheid staat, de waarheid maakt
Dat heel jouw kaartenhuis nu kraakt!
Ja, voel het staal, en voel de pijn
Jij bent nu eindelijk, eerlijk klein.
